Głównym źródłem ideowym neopozytywizmu był , uzupełniony konwencjonalizmem Poincarégo oraz pewnymi ideami pragmatyzmu. Pozytywizm logiczny jest kontynuacją empiryzmu, poczynając od Locke'a przez Hume'a i MillaJohn P. Wright, „The Scientific Reception of Hume's Theory of Causation: Establishing the Positivist Interpretation in Early Nineteenth-Century Scotland”, in Peter Jones, The Reception of David Hume In Europe, Continuum, 2005, s. 327 & sqq., a kończąc na BrentanoB.S. Gower, Logical Positivism in Perspective: Essays on Language, Truth and Logic, Routledge, 1987, s. 48., wzbogaconą rozwojem logiki matematycznej oraz fizyki początków XX wieku.
Przez długi czas pod wpływem tej szkoły byli realiści logiczni ze szkoły brytyjskiej – zwłaszcza Bertrand Russell i Alfred North Whitehead, jednak ich systemy filozoficzne poszły ostatecznie w zupełnie innym kierunku.
Wyróżnia się neopozytywizm kontynentalny (austriacki), brytyjski i polski. Najważniejszą rolę odegrał neopozytywizm austriacki ukształtowany w „Kole Wiedeńskim”.