Bardzo często po obu stronach betonowego przedpiersia znajdowały się zamykane stalowymi drzwiczkami nisze amunicyjne.
W czasie pokoju wieżyczka była magazynowana w składach artyleryjskich, zabezpieczona przed dewastacją, kradzieżą wyposażenia i czynnikami atmosferycznymi. W momencie ogłoszenia mobilizacji wieżyczkę wtaczano (była wyposażona w cztery małe kółka) na lawetę i przewożono do wcześniej przygotowanego stanowiska ogniowego. Instalowanie wieżyczki nie wymagało specjalnego wyposażenia. Bezpośrednio z lawety, po małym torowisku, przetaczano ją na swoje miejsce. Zaprzęg odprowadzano do składów artyleryjskich.
Wieżyczki produkowano w Zakładach Metalurgicznych Grusona w Magdeburgu-Buckau. Wyprodukowano łącznie około 200 sztuk w kilku odmianach: obserwacyjnych, dla działka 37 mm, dla działka 53 mm oraz dla działka 57 mm. Zachowane wieżyczki można obejrzeć w oddziale Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, w Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej w Forcie Czerniakowskim.
Podstawowe dane techniczne ciężar: 2256 kg, grubość pancerza: 40 mm, uzbrojenie: działko szybkostrzelne L24