W 1698 brał udział w bitwie pod Podhajcami. Pierwszego dnia dowodził szarżą, która odepchnęła Tatarów próbujących przejść przez groblę do miasta, natomiast drugiego dnia dowodził trzecim rzutem wojsk i brał udział w odbiciu polskiego obozu łupionego przez Tatarów. Po bitwie, 25 września wraz z pijanymi towarzyszami ze swojej chorągwi udał się do namiotu króla. Powodem był lekceważący stosunek króla do Polaków oraz rabunki i gwałty dokonywane przez Sasów. Król wyjechał wcześniej do obozu litewskiego, pijani towarzysze zelżyli Jana Przebendowskiego, który zdołał uciec. Doprowadziło to do tego, że August II wydał rozkaz ustawić się Sasom w szyku bojowym i podejść pod polski obóz celem utemperowania Polaków. 28 września sascy generałowie oraz polscy hetmani zdołali uspokoić sytuację.
Był przeciwnikiem dysydentów. W 1705 roku potwierdził pacta conventa Stanisława LeszczyńskiegoArticuli pactorum conventorum Stanów tej Rzeczypospolitej i W. X. L. i państw do nich należących z Posłami JKM [...], s. 23.. Wziął udział w bitwie pod Kaliszem w 1706 roku. Był konsyliarzem województwa sandomierskiego w konfederacji tarnogrodzkiej 1715 rokuLwowska Naukowa Biblioteka im. W. Stefanyka NAN Ukrain. Oddział Rękopisów.