Rozporządzeniem króla pruskiego z 28 lipca 1796 roku odebrano dobra klasztoru. Przed likwidacją klasztor posiadał następujące wsie: Łubnice, Namysłaki, Białą, Chróścin, Dzietrzkowice, Kaliszkowice Ołobockie, Ochędzyn, Ołobok, Radcztów (Rudczdowo) i Wielowieś. Rząd pruski płacił skromne pensje wymierającym zakonnicom. W dniu 28 lutego 1864, po śmierci ostatniej cysterki Florianny Wiewiórowskiej, klasztor stanął pustką (ostatnia przeorysza Rozalia Korczyńska zmarła 2 lutego 1864). W 1881 roku został sprzedany na licytacji publicznej.
W prawie nienaruszonym stanie przetrwał natomiast kościół poklasztorny, wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku w stylu gotyckim i znacznie przebudowany w duchu baroku pod koniec XVII wieku. Wieżę dzwonniczą od strony zachodniej dobudowano do niego w latach 80. XVIII wieku.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Przyjaciel Ludu, 1841, No 25, str 195
Literatura Aleksander ANDRZEJEWSKI, Leszek KAJZER, Marcin LEWANDOWSKI, Klasztor w Ołoboku w badaniach archeologicznych roku 1997, „Acta Universitatis Lodziensis”. Seria: Folia Archaeologica, z. 23 (2001), t. 2, s. 103-116/117 Stawski Antoni Kazimierz Monografia Czastar. GOK, Czastary, 1994. . Wasylewski Kazimierz - "Klasztor i kobieta". Stanisław Karwowski, Klasztor PP. Cysterek w Ołoboku, Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego, Tom XXVI. Zeszyt I
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo kaliskie) !