Wyróżnia się dwa podstawowe typy badań perymetrycznych. W perymetrii statycznej kilka nieruchomych punktów jest rzutowanych w tym samym czasie na powierzchnię perymetru. Początkowo w każdym punkcie rzucane jest nikłe światło. Jeśli pacjent nie widzi punktu, jest on stopniowo rozjaśniany do momentu, w którym badany jest w stanie go zobaczyć. Minimalna jasność umożliwiająca zobaczenie punktu w danym miejscu stanowi lokalny próg czułości. Procedura powtarzana jest następnie w innych miejscach, dopóki całe pole widzenia nie zostanie zmapowane. Ten rodzaj perymtrii jest przeważnie wykonywany w sposób zautomatyzowany. Używa się go szczególnie w badaniach pacjentów skarżących się na mroczki, utratę widzenia peryferycznego i innych delikatnych utratach widzenia. Ten sposób badania jest również wykorzystywany w badaniach przesiewowych, diagnostyce i monitorowaniu chorób oczu, siatkówki, nerwu wzrokowego i mózgu.