Cechą charakterystyczną obszaru Ypres było to, że większość terenu leżała w depresji, czyli poniżej poziomu morza. Bagniste równiny rozciągały się na dziesiątkach kilometrów. Bagna pokrywały większość obszaru pola bitwy pod Passchendaele. Ponadto lato 1917 roku nie sprzyjało operacjom wojskowym. W lipcu i sierpniu często padał deszcz, ponadto często występowały burze. Większość dni była pochmurna, a wszechobecne błoto stało się „symbolem” bitwy pod Passchendaele. Te trudne warunki pogodowe były całkowitym zaskoczeniem dla aliantów, gdyż prognozy przewidywały dobrą pogodę.
Siły stron thumb|Australijscy żołnierze pod Ypres, 1917 Po ostatecznej decyzji o przeprowadzeniu ofensywy we Flandrii, dowództwo brytyjskie rozpoczęło przygotowania do operacji. Zgodnie z planem, główny atak na pozycje wroga miał zostać przeprowadzony w kierunku Ypres, Poelkapelle i Passchendaele. Obszar przełamania miał około 4 km szerokości. Główną rolę uderzeniową w przełamaniu miała odegrać brytyjska 5 Armia dowodzona przez gen. Huberta Gougha, która składała się z czterech korpusów (9 dywizji). 5 Armię wspierała brytyjska 2 Armia, składająca się z trzech korpusów (5 dywizji), a także francuska 1 Armia, składająca się z jednego korpusu złożonego z dwóch dywizji.