69).
Kompetencji namiestnika nie podlegały sprawy finansowe i budżetowe, spod jego jurysdykcji wyłączono również wojsko i politykę zagraniczną Królestwa, która konstytucyjnie była tożsama z polityką Cesarstwa. Prawo łaski i nadawania szlachectwa posiadał wyłącznie król.
Pod trwałą nieobecność namiestnika (śmierć, zrzeczenie się urzędu) władzę w Królestwie sprawował mianowany na tę okoliczność prezes Rady Administracyjnej. Podczas powstania listopadowego prezes Rady Administracyjnej został przemianowany na prezesa Rządu Tymczasowego, a potem Rządu Narodowego.
Po śmierci Fiodora Berga (1874) stanowisko namiestnika nie zostało obsadzone, a większość jego kompetencji przeniesiono do nowo utworzonego urzędu generał-gubernatora warszawskiego.
Uprawnienia generał-gubernatora były mniejsze niż namiestnika, ale pozostał on zarówno najwyższym urzędnikiem administracji cywilnej, jak i dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Okręg ten obejmował wszystkie gubernie Królestwa Polskiego, z wyjątkiem guberni suwalskiej, a także sąsiadujące z Królestwem powiaty guberni grodzieńskiej i wołyńskiej. Tak jak i namiestnik, generał-gubernator był bezpośrednio odpowiedzialny przed carem. Miał rozległe kompetencje, mógł karać śmiercią mieszkańców Kongresówki bez procesu sądowego. Mógł wydawać tzw.