Ich zasadnicza rola polegała na prowadzeniu działań rozpoznawczych i pościgowych. W zwiadzie poprzedzali front maszerującej armii (stąd inne ich określenie – prodromoi, tzn. poprzedzający). W szyku bojowym zazwyczaj na prawym skrzydle chronili flankę hetajrów, później jednak działali też jako typowa kawaleria bitewna, uczestnicząc wraz z nimi w szarżach na linie przeciwnika. Po bitwie prowadzili pościg za rozbitymi oddziałami nieprzyjaciela. Funkcja ich się zmieniła po odejściu jazdy tesalskiej w Ekbatanie latem 330 p.n.e. i zastąpieniu jej skuteczniejszymi zwiadowcami perskimi, kiedy sarissoforoi zostali jako kawaleria faktycznie zrównani z hetajrami.
Panuje pogląd, że sarisę najpierw wprowadzono w piechocie, później dostosowując ją dla potrzeb konnicy. Mimo długości nie odznaczała się zbytnim ciężarem, gdyż świadectwa ikonograficzne dowodzą, że jeźdźcy posługiwali się nią za pomocą jednej ręki. Niebezpieczna w szyku zwartym (długość i ostre zakończenie mogło być zagrożeniem dla własnych żołnierzy), była za to w szyku otwartym lub liniowym nader skuteczna w starciu z konnicą nieprzyjaciela wyposażoną w krótsze włócznie i oszczepy.