Brał udział w Wojnie Obronnej 1939 w szeregach 13 Dywizji Piechoty, która weszła w skład Armii „Prusy”. W dniu 6 września dywizja i pułk zostały rozbite przez czołgi XVI Korpusu Pancernego armii niemieckiej. Jako dowódca plutonu ckm 3 szkolnej kompanii ckm wziął udział w walkach w rejonie Tomaszowa Mazowieckiego, przeprawiając się przez Wisłę i maszerując na Lwów, gdzie 19 września rozwiązano jego oddział. Po powrocie do domu rodzinnego pracował jako robotnik leśny. Ukończył w trybie zaocznym Technikum Leśne w Krzemieńcu. Następnie był kierownikiem robót leśnych w miejscowości Stara Lubomirka, a w 1941 kierownikiem tartaku w Lubomirsku koło Równego. W latach okupacji niemieckiej organizator i dowódca samoobrony osiedla Lubomirsk przed terrorem nacjonalistów ukraińskich. W 1944 na czele polskiego oddziału samoobrony 5 Pułku Piechoty Gwardii Armii Czerwonej brał udział w wyzwoleniu miasta Równe. Następnie 22 lutego 1944 w Sumach wstąpił do LWP. Został skierowany do 1 zapasowego pułku piechoty, gdzie zweryfikowano go w stopniu podporucznika piechoty i wyznaczono na dowódcę kompanii ckm. Na początku 1945 wraz z pułkiem dotarł do Warszawy. W 1945 odbył roczne przeszkolenie w Akademii Wojskowej im.