Norweska policja 1940–1945 – norweskie kolaboracyjne formacje policyjne w okupowanej Norwegii podczas II wojny światowej.
Norweska policja powstała po zajęciu Norwegii przez wojska niemieckie w maju 1940. Podlegała Departamentowi Policji powołanemu 25 września przez Komisarza Rzeszy Josefa Terbovena. Na jego czele stał Jonas Lie (od 1941 r. miał on tytuł ministra policji).
Norweska policja dzieliła się na następujące formacje: Statpolitiet (Policja Państwowa) – była główną formacją policyjną. Działała od 1 lipca 1941 r. Zajmowała się zwalczaniem szpiegostwa, ruchu oporu, sabotażu, dywersji itp. Struktura terytorialna dzieliła się na 6 okręgów z siedzibami w Oslo, Stavanger, Bergen, Trondheim, Tromsø i Kirkenes, na czele których stali „politipresidier”. W jej skład wchodziła Sikkerhetspolitiet (Tajna Policja Państwowa). W 1944 r. Statspolitiet liczyła 340 ludzi. Komendanci: Oliver Møystad, Karl Marthinsen, Henrik Rogstad Ordenspolitiet (Policja Porządkowa) – podlegały jej takie formacje, jak Cywilna Obrona Przeciwlotnicza (Det Sivile Luftvern), na czele której stał Johannes Halvorsen, czy Avdeling for Teknisk Nødhjelp og Bedriftsvern (płk Hvoslef). Komendanci: gen. mjr Egil Olbjørn, gen. mjr Erling Søvik Prispolitiet (Policja Celna) – liczyła ok.