Różniły się one jednak następującymi cechami: pożyczka dochodziła do skutku w interesie pożyczkobiorcy, zaś depozyt nieprawidłowy w interesie deponenta; depozyt był kontraktem dwustronnie zobowiązującym – pożyczka kontraktem jednostronnie zobowiązującym; pożyczka należała do kontraktów stricti iuris – depozyt nieprawidłowy do kontraktów bonae fidei; odsetki w pożyczce ustalano osobną stypulacją – w depozycie nieprawidłowym zwykłą umową (pactum).
Ochrona roszczeń Actio depositi (directa)
Deponentowi przysługiwało przeciw depozytariuszowi powództwo o zwrot rzeczy – actio depositi, znana również jako actio depositi directa. Powództwo to było skargą cywilną infamizującą, tj. powodującą infamię zasądzonego depozytariusza. Należało do actiones in personam.
Actio depositi contraria
Roszczenia depozytariusza chronione były powództwem actio depositi contraria. Powództwo to – tak jak actio depositi – było skargą cywilną in personam.
Przypisy
Bibliografia
Władysław Rozwadowski "Prawo rzymskie" Wydanie II. Poznań 1992
Kategoria:Res