Nowa gotycka świątynia została wzniesiona na zachód od starej katedry, bliżej centrum miasta.
Po obu stronach nawy głównej biegły krótsze nawy boczne, do których od wschodu przylegały masywne przybudówki z osobnymi zakrystiami i kaplicami. W 1290 rozpoczął się proces systematycznej przebudowy kościoła na modłę francuskiego gotyku wysokiego. Około 1410 ukończono portal główny wraz z przedsionkiem. Do 1430 rozbudowano parter wieży północnej oraz przęsła północnej nawy bocznej.
W 1415 po raz pierwszy kroniki wspominają Wenzla Roritzera, ze słynnej rodziny majstrów budowlanych, jako budowniczego katedry. Po jego śmierci w 1419, wdowę Roritzer poślubił Andreas Engel z Kolonii, który przejął stanowisko budowniczego katedry, piastując je do śmierci w 1456. Za jego czasów powstało pierwsze piętro wieży północnej oraz ściana północna. Według datowania dendrochronologicznego więźba dachowa nad nawą środkową powstała w 1442. W 1459 umieszczono w wieży północnej dzwony. Syn Konrada Roritzera, Mateusz (1477-1495) wzniósł nad środkową częścią fasady zachodniej szczyt z wieżyczką Eicheltürmchen oraz rozpoczął prace nad drugim piętrem wieży północnej.