Giovanni Battista Falconi (pol. Jan Chrzciciel Falconi; ur. ok. 1600 w pobliżu Mediolanu, zm. 1660) – włoski sztukator barokowy działający pod wpływem szkoły rzymskiej w Krakowie w pierwszej połowie XVII wieku.
Około 1630–1658 działał w Polsce, tworząc wczesnobarokowe dekoracje stiukowe w wielu kościołach w Małopolsce i na Lubelszczyźnie.
Autor stiuków:
w kaplicy pw. św. Franciszka Ksawerego w kościele śś. Piotra i Pawła w Krakowie (przed 1649), w kościele parafialnym w Klimontowie (ok. 1647), w Kaplicy Oświęcimów przy kościele Franciszkanów w Krośnie (1647-1648), w kościele Dominikanów pw. św. bp. Stanisława w Lublinie (1654-1658), w kaplicy w zamku w Podhorcach (ok. 1644), w kaplicy Cetnerów przy kościele Dominikanów w Podkamieniu (ok, 1644), w kościele Św. Krzyża w Rzeszowie (przed 1649), w baszcie wschodniej zamku w Baranowie Sandomierskim (lata 40. XVII w.).
Pracował na zlecenie dworu królewskiego, a jego mecenasem był Stanisław Lubomirski oraz kanclerz Jerzy Ossoliński.