W listopadzie 1918 w stopniu rotmistrza przeszedł do służby w Wojsku Polskim. Skierowany do 9 pułku ułanów, walczył w powstaniach śląskich, dwukrotnie zaraził się tyfusem plamistym, leczył się w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. W składzie 14 pułku ułanów walczył w wojnie polsko-sowieckiej. 1923-1924 na kursie oficerów pionierów (saperów) w Warszawie, później na kursie prawa międzynarodowego i społeczno-ekonomicznego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 21 grudnia 1925 został przemianowany z dniem 1 listopada 1925 na oficera zawodowego w stopniu rotmistrza, w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 15. lokatą. Z dniem 1 grudnia 1926 został przeniesiony z 1 Pułku Strzelców Konnych w Garwolinie do 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie. Z dniem 2 listopada 1927 został przydzielony na 7½ miesięczny kurs doskonalący młodszych oficerów w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska w 14 puł, przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI. Z dniem 30 września 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W cywilu był prezesem Związku Inwalidów Wojennych.