Pracował jako wikariusz substytut w Jedlinie-Zdroju i wikariusz w Parafii św. Michała w Nowej Soli. W 1962 został ustanowiony prefektem wrocławskiego seminarium, gdzie objął wykłady z teologii moralnej, a w 1967 z prawa kanonicznego. Od 1964 był zatrudniony we wrocławskiej kurii archidiecezjalnej, najpierw na stanowisku notariusza, a od 1966 referenta diecezjalnego duszpasterstwa rodzin. W 1968 został wicekanclerzem, a w 1969 kanclerzem kurii, a także sędzią prosynodalnym Arcybiskupiego Sądu Duchownego we Wrocławiu. W 1971 objął stanowisko wikariusza generalnego archidiecezji. Pełnił funkcję egzaminatora prosynodalnego, wszedł w skład archidiecezjalnej rady administracyjnej i archidiecezjalnej rady duszpasterskiej. W 1970 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1973 został kanonikiem gremialnym Archikatedralnej Kapituły Wrocławskiej.