W czerwcu 1959 powołany na sekretarza stanu w resorcie obrony, powierzono mu sprawy dotyczące marynarki wojennej. Wkrótce wstąpił do Katolickiej Partii Ludowej. W lipcu 1963 przeszedł na funkcję ministra obrony; pełnił ją do kwietnia 1967 w rządach, którymi kierowali Victor Marijnen, Jo Cals i Jelle Zijlstra. W 1967 uzyskał mandat posła do Tweede Kamer. W kwietniu tegoż roku objął urząd premiera Holandii, który sprawował do lipca 1971. W styczniu tymczasowo kierował też resortem gospodarki. Nie uzyskał rekomendacji partii przed kolejnymi wyborami. W latach 1971–1974 zasiadał natomiast w Eerste Kamer, gdzie od 1972 przewodniczył frakcji senackiej KVP. Później nie pełnił funkcji politycznych, pozostał członkiem partii, dołączając w 1980 do współtworzonego przez nią Apelu Chrześcijańsko-Demokratycznego.

Obejmował różne stanowiska w organizacjach społecznych, przedsiębiorstwach i instytucjach. Był m.in. wiceprezesem Holenderskiego Czerwonego Krzyża, członkiem zarządu fundacji Katolickiego Uniwersytetu w Nijmegen oraz członkiem rady nadzorczej Nationale-Nederlanden.

Życie prywatne Był żonaty z Anneke Bartels, miał dwóch synów i jedną córkę.

Przypisy