thumb|left|250px|Grób Dawydowa na Cmentarzu Nowodziewiczym Od 1823 ze stanowiska szefa sztabu korpusu odszedł w stan spoczynku. W latach 1826–27 w służbie wojskowej na Kaukazie. W latach 1825–1827 był aktywny w Persji, a w 1831 walczył przeciw Polakom na Wołyniu pomagając tłumić powstanie listopadowe, za co awansował do stopnia generała porucznika. Od 1832 w stanie spoczynku. Zmarł w maju 1839 w swoim majątku pod Moskwą.
W dziełach sławił zwycięstwo nad Napoleonem. Jako pierwszy przeciwstawił się teorii „mrozu”, jako przyczyny zwycięstwa Rosjan w wojnie 1812. Napisał życiorysy: A. Suworowa, M. Kutuzowa, P. Bagrationa. Jako poeta występował od 1803. W wierszach występował przeciw caratowi (Gołowa i nogi, Rieka i zierkało). Sławił także życie huzarów (Gusarskij pir, Borodinskoje pole).