Po wprowadzeniu stanu wojennego część instruktorów KIHAM została internowana, a działalność ruchu znalazła się pod silną presją władz. 26 czerwca 1982 Rada Naczelna ZHP uchwałą nr 31 rozwiązała Radę Porozumienia KIHAM i zawiesiła podstawę prawną działalności ruchu. W proteście przeciw tej decyzji obrady Rady Naczelnej opuściło pięciu jej członków związanych z KIHAM: Andrzej Jaczewski, Grzegorz Nowik, Wojciech Wróblewski, Kazimierz Wiatr i Wiesław Pietruszak.
12 września 1982 na Jasnej Górze odbyło się ostatnie jawne spotkanie Rady Porozumienia KIHAM. W przyjętym apelu wezwano kręgi do zakończenia działalności pod dotychczasowym szyldem i do dalszej pracy na rzecz harcerstwa poza formalną strukturą Porozumienia.
Znaczenie KIHAM był najważniejszym ruchem odnowy harcerstwa w schyłkowym okresie PRL i jednym z głównych środowisk tzw. harcerstwa niepokornego. Z części jego kręgów wyrosły później struktury Ruchu Harcerskiego (później Ruchu Harcerskiego Rzeczypospolitej), a po 1989 roku także środowiska współtworzące Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej oraz Związek Harcerstwa Polskiego rok założenia 1918.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nurt niezależny harcerstwa w Polsce Ludowej Kategoria:Organizacje opozycyjne w PRL Kategoria:Ruchy programowo-metodyczne ZHP Kategoria:Związek Harcerstwa Polskiego Kategoria:1980 w Polsce Kategoria:1981 w Polsce Kategoria:1982 w Polsce