Powieść – gatunek literacki, rozbudowany utwór narracyjno-fabularny prozą, o swobodnej kompozycji i rozbudowanej fabule.

Genologia powieści Powieść jako podstawowy gatunek epicki ukształtowała się w czasach nowożytnych, w XVII i XVIII wieku. Bezpośrednim poprzednikiem powieści był romans, stąd w powieści można odnaleźć długą tradycję literacką, techniki narracyjne i kompozycyjne, z jakich się wywodzi, czyli antyczna proza fabularna, kroniki oraz inne formy piśmiennictwa historycznego i narracyjnego - w średniowieczu legendy, utwory hagiograficzne i apokryfy, w renesansie i baroku m.in. romans rycerski, romans pasterski, romans łotrzykowski, etc.. W formowaniu się cech gatunkowych powieści dużą rolę odegrała także powiastka filozoficzna i piśmiennictwo publicystyczne.

Za pierwszą nowoczesną powieść uważa się utwór będący parodią romansu rycerskiego, czyli wydaną w 1605 r. pierwszą część Don Kichota (1605) Miguela de Cervantesa. W XVIII w. gatunek upowszechnił się, dlatego pisarze angielscy: Daniel Defoe, autor Robinsona Cruzoe (1719), i Jonathan Swift, twórca Podróży Guliwera (1726), uważani są powszechnie za twórców gatunku. Ich powieści kształtowały się na podłożu pragmatyki publicystycznej.