Po dokonanej przez Henryka Brodatego lokacji Środy Śląskiej na nowych zasadach ich działanie musiało zostać pozytywnie ocenione, bowiem już w 1214 r. prawo średzkie nadano Kostomłotom, a potem miejscowościom Ujów i SobótkaDolny Śląsk. Panorama turystyczna, Warszawa 1978, str.99. Na podstawie tego prawa dokonywano lokacji 132 miast (do 1477 r.) i ponad tysiąca wsi, głównie na Śląsku, we wschodniej Wielkopolsce i północnej Małopolsce, a prawo średzkie było stosowane w Polsce na równi z magdeburskim i chełmińskim. Lokalną odmianą prawa średzkiego stosowaną we wschodniej Wielkopolsce było prawo kaliskieB. Bladowski, Tradycje sądowe Kalisza, [w:] Kaliszanie w Warszawie, 2/1992, s. 17–19..
Znaczenie prawa średzkiego zmalało po zjednoczeniu państwa w czasach Kazimierza III Wielkiego i utworzeniu sądu wyższego prawa niemieckiego w Krakowie, a w XVI w. włączono je do prawa magdeburskiego, zaś sama Środa Śląska w 1362 r. przeszła na prawo magdeburskie.
Postanowienia Według prawa średzkiego w mieście rządził sołtys lub wójt dziedziczny wraz z ławnikami, a miasto posiadało ograniczoną autonomię i sądownictwo.