Szkoła siedmiogrodzka (rum. Școala Ardeleană, niem. Siebenbürgische Schule) – polityczny i kulturowy ruch w ramach rumuńskiego odrodzenia narodowego w Siedmiogrodzie, w drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku; celami tego ruchu były: upowszechnianie unii kościelnej, walka o równouprawnienie Wołochów z innymi narodami Imperium Habsburgów, wzbudzanie rumuńskiej tożsamości narodowej wśród wołoskiej ludności Transylwanii, a także romanizacja języka rumuńskiego. Dawniej ruch ten był uważany za przejaw oświecenia na ziemiach rumuńskich, współcześni historycy przypisują mu jednak charakter raczej romantyczno-narodowy.
Historia Szkołę siedmiogrodzką utworzyli rumuńscy greckokatoliccy księża. Propagacja „łacińskiego, rzymskiego pochodzenia” leżała w interesie unickich duchownych, ponieważ umożliwiała wywierać nacisk na słowiańską cerkiew prawosławną. Dla Wołochów była atrakcyjna ze względu na zwiększenie ich prestiżu jako narodu, mogli się uważać za „równowartościowych” lub „bardziej wartościowych” od sąsiednich narodów. Słowo „Rumun” znaczy „Rzymianin”, dosłownie „pochodzący od Romulusa” (nb. stąd pomnik rzymskiej wilczycy w każdym większym mieście rumuńskim).