Ich autorzy próbowali w naukowy sposób udowadniać tezę o rzymskim pochodzeniu Wołochów i ich języka, a także o kontynuacji osiedlenia romańskiego w Siedmiogrodzie od czasów starożytnych do im współczesnychMarie Kavková (red.): hasła „Ion Budai Deleanu”, „Petru Maior”, „Samuil Micu (Clain)”, „Sedmihradská škola” i „Gheorghe Șincai” w: Slovník spisovatelů. Rumunsko (Praga: Odeon, 1984).. Innymi ośrodkami ruchu były miasta: Wielki Waradyn (obecnie Oradea), Lugoż i Beiuș. Przedstawiciele szkoły siedmiogrodzkiej tworzyli swe dzieła najczęściej w łacinie, języku rumuńskim (wołoskim) i rzadziej niemieckim.
Do końca XVIII w. język rumuński był językiem kreolskim, o charakterze romańsko-słowiańskim. Świadczy o tym m.in. słownik etymologiczny autorstwa Alexandru Cihaca klasyfikujący ten język jako słowiański. Pierwsze próby świadomej romanizacji języka miały miejsce na końcu XVIII wieku. W dziełach autorstwa Samuela Kleina, Iona Budai-Deleanu i Petru Maiora występują zamiast słów pochodzenia słowiańskiego (a także węgierskiego i tureckiego) neologizmy, tworzone na bazie łaciny i języka włoskiego. W tym samym czasie zaczyna się kwestionować słowiański charakter języka rumuńskiego.