Schellenberg w marcu 1938 roku, po jednym ze spotkań z Himmlerem, postanowił – idąc za przykładem Canarisa – wysłać swoich tajnych współpracowników do rokowań z Brytyjczykami, którzy, udając członków opozycji antyhitlerowskiej, planowali rzekomo usunąć Hitlera ze szczytów władzy w III Rzeszy, próbując zdobyć jednocześnie przychylność, poparcie i pomoc ze strony administracji ówczesnego premiera Neville’a Chamberlaina. Prowadząc taką grę z Brytyjczykami, mógł liczyć na zdobycie dowodów zdrady Canarisa.
Jednym z łączników Schellenberga był dr Franz Fischer, niemiecki uchodźca, przebywający na emigracji w Paryżu od 1933 roku, który był agentem SD (F.479)https://web.archive.org/web/20150110162656/http://www.theo-hespers-stiftung.de/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=134&Itemid=61 (j. niem.).https://www.venlo-zwischenfall.de..
We wrześniu 1939 roku, przyszły szef SIS, Stewart Menzies wskazał na dwóch swoich najlepszych agentów – Stevensa i Besta – do nawiązania kontaktu z przedstawicielami opozycji antyhitlerowskiej. Ze strony niemieckiej na spotkaniu pojawili się funkcjonariusze SD (w tym Schellenberg) podający się za członków ruchu oporu.