Kiedy Galowie dowiedzieli się o nadejściu Rzymian, ściągnęli wojowników sąsiednich plemion – Karnetów, Senonów i Aulerków. Naczelnym wodzem połączonych sił galijskich został wybrany, mimo swego starczego wieku Kamulogenus („Syn Kamulosa”. Kamulos – bóg wojny) z plemienia Aulerków, bowiem wśród starszyzny galijskiej posiadał największe doświadczenie wojenne. Kiedy zorientował się on, że wielkie bagna utrudniające dostęp do przeprawy dochodzą do samej Sekwany, nakazał zająć stanowiska swym oddziałom i uniemożliwić Rzymianom przejście przez rzekę na jej prawy brzeg. Labienus widząc wrogie zastępy po drugiej stronie rzeki postanowił podprowadzić szopy oblężnicze, by pod ich osłoną dokonać przeprawy. Ponadto przy użyciu faszyny, ziemi i kamieni próbował zasypać bagno i zabezpieczyć drogę. Gdy przekonał się, że jest to zbyt trudne i czasochłonne wyszedł z obozu o trzeciej straży nocnej i tą samą drogą, którą przybył wrócił do miasta Metlosedum (dziś Melun) należącego do plemienia Senonów. Miasto to podobnie jak Lutecja leżało na wyspie utworzonej przez Sekwanę. Żołnierze Labienusa znaleźli na brzegu ok.