Wejście i wyjście opierało się na systemie dziesiętnym, natomiast wewnętrznie liczby reprezentowane były w 22-bitowej, zmiennoprzecinkowej postaci binarnej.
Reprezentacja liczb Liczby reprezentowane były w postaci 22-bitowej: 1 bit znaku, 7 bitów wykładnika oraz 14 bitów mantysy. Wykładnik zapisany był w kodzie uzupełnieniowym do dwóch, zatem mógł przyjmować wartości od −64 do 63. Mantysa była znormalizowana (cyfra jedności wynosiła zawsze jeden), więc nie było potrzeby przechowywania tej cyfry, co oznacza, że faktyczny zakres liczb możliwych do reprezentowania w ten sposób był równoważny nieznormalizowanej mantysie 15-bitowej. Ze względu na fakt, że znormalizowana mantysa nie może reprezentować zera, było ono zakodowane za pomocą konwencji: dowolna mantysa z wykładnikiem −64. Natomiast wykładnik +63 zarezerwowany został na oznaczenie nieskończoności. Tym samym zakres liczb możliwych do zareprezentowania w Z1 rozciągał się od 2−63 do 1,99962.