Józef Antoni Kenig (ur. 9 lipca 1897 w Warszawie, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława i Matyldy ze Zwolińskich. Był bratem Mariana i Jana oraz wnukiem Józefa Keniga oraz Michała Antoniego Zwolińskiego.
Brał udział w I wojnie światowej w armii rosyjskiej. Później zaciągnął się do armii generała Józefa Hallera. Uczestniczył w III powstaniu śląskim. Został potem odznaczony Śląską Wstęgą Waleczności.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1135. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do dywizjonu artylerii zenitowej w Warszawie. W 1928 złożył egzamin na kapitana rezerwy. W 1934, jako porucznik rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IVI”.
Mieszkał w Szczuczynie, gdzie pracował jako urzędnik państwowy. Ożenił się z Jadwigą z Paszkiewiczów, pochodzącą z litewskiej rodziny ziemiańskiej.