Bitwa o San Matteo – jedna z ostatnich bitew na froncie włoskim I wojny światowej, stoczona latem 1918 roku o alpejski szczyt San Matteo (3678 m n.p.m.) pomiędzy oddziałami włoskimi a austriackimi. Było to ostatnie w historii zwycięstwo Austro-Węgier.
Bitwa ta aż do 1999 rokuW 1999 roku Indie i Pakistan toczyły wojnę o Kargil w Kaszmirze; walki prowadzono tam m.in. na wysokości ponad 5 tys. m n.p.m. była najwyżej stoczoną bitwą w udokumentowanej historii wojen.
Na początku 1918 roku Austriacy umieścili na szczycie San Matteo ufortyfikowane stanowisko artylerii, z którego mogli ostrzeliwać drogę wiodącą przez przełęcz Gavia (2621 m n.p.m.; droga ta nosi dziś numer SS 300), którą Włosi dostarczali zaopatrzenie dla swoich oddziałów walczących w tym rejonie. 13 sierpnia włoska 307. kompania alpejskiego batalionu „Ortler” śmiałym atakiem z zaskoczenia zdobyła pozycje austriackie biorąc połowę ich załogi do niewoli (druga połowa uciekła w dół w kierunku własnych pozycji). Strata ta była dla Austriaków bardzo silnym ciosem, także z propagandowego punktu widzenia, toteż niezwłocznie skierowali w tamten rejon wsparcie w celu odbicia stanowiska. 3 września kiedy Włosi byli jeszcze w trakcie organizowania umocnień, Austriacy przypuścili szturm 150 żołnierzy z 3. regimentu z Dimaro, poprzedzony silnym bombardowaniem artyleryjskim.