Kinomanom stał się znany z ról drugoplanowych i epizodycznych, w tym jako podchorąży Krawczyk w komediodramacie Andrzeja Munka Zezowate szczęście (1960), major z kinematografu w komedii Janusza Majewskiego C.K. Dezerterzy (1985), ojciec Merlin w komedii Radosława Piwowarskiego Pociąg do Hollywood (1987), dróżnik w dramacie kryminalnym Jacka Bromskiego Zabij mnie glino (1987) czy dozorca na zebraniu Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w dramacie Macieja Ślesickiego Tato (1995). Brał udział w realizacjach Teatru Telewizji, w tym w komedii Józefa Ignacego Kraszewskiego Miód kasztelański (1964) w reż. Józefa Słotwińskiego, i słuchowiskach Teatru Polskiego Radia, m.in. w roli Eliaszenko w Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza (1970), Nędznicy Wiktora Hugo (1973) w reż. Juliusza Owidzkiego czy jako chłop w Faraonie) Bolesława Prusa (1999) w reż. Andrzeja Zakrzewskiego.
W 2012 zdobył świadectwo honorowego uznania jury za monodram Jak to było naprawdę na III Festiwalu Monodramów MONOwMANU w Łodzi.
Był żonaty z Aliną, z którą miał syna Łukasza i dwie córki – Agnieszkę i Beatę.
Zmarł 4 marca 2016 w wieku 87 lat. Pogrzeb aktora odbył się 11 marca w Warszawie. Po mszy świętej w kościele św. Michała Archanioła przy ul.