Dzięki niemu do Polski po raz pierwszy sprowadzono w tym czasie znaczne ilości penicyliny.

Od czerwca do ok. września 1946 kierował Wojewódzkim Komitetem PPS w Gdańsku. Wiceminister zdrowia (1946–1959), poseł na Sejm Ustawodawczy z ramienia PPS i PZPR (1947–1952), Główny Inspektor Sanitarny Polski (1955–1959). Został pierwszym dyrektorem Studium Doskonalenia Lekarzy, wcześniej był jego współtwórcą. W latach 1971–1977 pełnił funkcję dyrektora Studium Medycyny Społecznej w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie.

Uczestniczył z ramienia Polski w pracach powołujących do życia Światową Organizację Zdrowia WHO (wziął udział w inauguracyjnym posiedzeniu i uczestniczył przez lata w jej pracach). W latach 1948–1951 był członkiem Rady Zarządzającej tej organizacji. Przez 20 lat był też przewodniczącym Polskiego Komitetu Współpracy z Funduszem Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), a w latach 1957–1979 wiceprzewodniczącym Rady Zarządzającej UNICEF.