Na województwo smoleńskie składało się odtąd, oprócz ziemi smoleńskiej z Białą, Dorohobużem, Rosławiem i Sierpiejskiem, także Newel i Siebież z Krasnohorodkiem w pobliżu Inflant, a na południu Starodubowszczyzna z Trubczewskiem i zamek Poczep. W 1634 roku na mocy traktatu polanowskiego odszedł do Moskwy Sierpiejsk, a w 1644 księstwo trubeckie. Pozostałą część Siewierszczyzny przyłączono do Korony, tworząc w 1635 roku województwo czernihowskie. W 1654 car Aleksy Michałowicz ponownie zajął Smoleńsk. Rzeczpospolita zrzekła się Smoleńszczyzny zawierając rozejm andruszowski (1667), co potwierdził traktat Grzymułtowskiego (1686). Jednak województwo smoleńskie formalnie istniało aż do II rozbioru Polski.
Organizacja mały| Na sejmie marcowym 1613 roku uchwalono konstytucję „Ordynacya województwa smoleńskiego”Volumina Legum T. III, s. 95, w wyniku której przyłączono województwo smoleńskie do Wielkiego Księstwa Litewskiego i ustanawiano urzędników. Najwyższym z nich, z kompetencjami sądowymi, został dotychczas tytularny wojewoda smoleński. Konstytucja powoływała też komisję „do ordynacji Smoleńska”, która miała przywracać majątki potomkom egzakulantów smoleńskich sprzed 1514 roku.