343-370., zaś François-Xavier Gauffre w niepublikowanej dysertacji doktorskiej nazwał go "Kholumolumosaurus ellenbergerorum"Gauffre F-X. 1996. Phylogénie des dinosaures prosauropodes et étude d’un prosauropode du Trias supérieur d’Afrique australe. PhD Thesis, Muséum National d’Histoire Naturelle, żaden z wymienionych autorów nie nazwał K. ellenbergerorum w sposób zgodny z wymogami nakładanymi przez Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Zoologicznej. Dopiero w 2020 roku Claire Peyre de Fabrègues i Ronan Allain opublikowali spełniający wymogi formalne opis.
Holotypem jest prawa kość piszczelowa oznaczona MNHN.F.LES381m. Znany materiał kopalny obejmuje zdecydowaną większość skamieniałości z Maphutseng znajdujących się w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu (210 z 212 skamieniałości; 2 pozostałe to zęby dużego drapieżnego archozaura, prawdopodobnie rauizucha) i prawdopodobnie także setki skamieniałości z Maphutseng znajdujących się w zbiorach innych muzeów. Materiał z Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu obejmuje głównie kręgi i kości kończyn, a dodatkowo także dwie kości zaooczodołowe, dziewięć żeber, cztery szewrony, pięć łopatek, sześć kości biodrowych, dwie kości łonowe i jedną kość kulszową.