Metajęzyk i język przedmiotowy Należy rozróżniać stosowanie wyrażenia od mówienia o nich. Język staje się językiem przedmiotowym, gdy mówimy o jego wyrażeniach, czyli jest przedmiotem rozważań. Aby mówić w sposób wolny od sprzeczności o wyrażeniach danego języka potrzebujemy innego języka. Ów język nazywamy metajęzykiem. W tym wypadku metajęzykiem jest język polski. Odróżnienie metajęzyka od języka przedmiotowego pochodzi od Alfreda Tarskiego (Pojęcie prawdy w językach nauk dedukcyjnych, Towarzystwo Naukowe Warszawskie 1933, przedruk w: tegoż, Pisma logiczne i semantyczne, t. I, ss. 13-172, PWN 1995).
Przykład:
Londyn jest dużym miastem.
Londyn jest największym miastem Anglii.
Zatem: Największe miasto Anglii jest dużym miastem.
Londyn ma sześć liter.
Największe miasto Anglii ma więcej niż sześć liter.
Zatem: Londyn nie jest największym miastem Anglii.
Obydwa przykłady na pierwszy rzut oka wydają się być poprawne. Z drugiej strony wydają się brzmieć dziwnie. Należy zatem rozróżnić między miastem Londyn i wyrażeniem ‘Londyn’. Aby mówić o wyrażeniu należy to zaznaczyć np. poprzez skorzystanie z apostrofów.