Ewolucja poetycka thumb|Sully Prudhomme, 1880 Poszanowanie tradycji było szczególnie wyraźne w kolejnym chwalonym tomiku, Les épreuves (1866), tym razem złożonym wyłącznie z sonetówGayle A. Levy, Sully Prudhomme, [w:] Dictionary of Literary Biography, red. Clark Bruccoli, Cengage Gale, Detroit 2007, t. 332, s. 414.. Wymogi formalne także i tutaj w żaden sposób nie ograniczały wyrazistych emocji. Również w następnych wierszach, zwłaszcza z tomu Les solitudes (1869), nadal dochodził do głosu nieskrępowany liryzm i melancholijne usposobienie poety, opisującego różne rozczarowania, ulotne nastroje i nieodwzajemnione uczucia (Déclin d’amour – Zmierzch miłości, Passion malheureuse – Nieszczęsna namiętność, La reine du bal – Królowa balu). Ale też w jego utworach coraz częściej pojawiały się dywagacje filozoficzne i refleksje ontologiczne (Prière au printemps – Modlitwa do wiosny, La pensée – Myśl, Dernière solitude – Ostatnia samotność).