Od 1887 służył w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1890 ukończył w stopniu podporucznika Techniczną Akademię Wojskową w Wiedniu i jako oficer zawodowy przeszedł kolejne szczeble dowódcze i sztabowe. 1 listopada 1898 otrzymał awans na stopień kapitana. Od 1 lutego 1900 do 1 kwietnia 1907 służył w 19 Dywizji Piechoty. 1 maja 1908 mianowano go na majora, a 1 listopada 1911 na podpułkownika. 29 listopada 1913 został komendantem 32 pułku armat polowych. Na jego czele walczył w I wojnie światowej na froncie rosyjskim i włoskim. 1 sierpnia 1914 awansowano go na pułkownika. Od 1 maja 1916 do 15 lutego następnego roku na stanowisku dowódcy 50 Brygady Artylerii i 15 korpusu. Odznaczył się w walkach, otrzymał wysokie nagrody i ordery, a także był trzykrotnie ranny.
Od 10 lutego do 1 maja 1917 przebywał w Warszawie, w przewidywaniu objęcia dowództwa nad artylerią Legionów Polskich. Ponieważ nie został wyznaczony na to stanowisko, w pierwszej dekadzie maja powrócił na front włoski, gdzie objął dowództwo XVIII Brygady Artylerii Polowej. W listopadzie tego roku przez dwa tygodnie dowodził brygadą piechoty. 6 lutego 1918 awansowany na generała majora ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1917 i wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii IX Korpusu. W następnym miesiącu został komendantem IX Brygady Górskiej.