W czasie wojny przewidywano rozwinięcie Pułku do czterech batalionów po osiem kompanii każdy. W każdym batalionie etatu wojennego tworzono na bazie jednej z nowo powstałych kompanii kompanię woltyżerską.
Po wybuchu powstania listopadowego zreorganizowano piechotę. Pułk wszedł w skład nowo sformowanej 3 Dywizji Piechoty. 26 kwietnia 1831 przeprowadzono kolejną reorganizację piechoty armii głównej dzieląc ją na pięć dywizji. Pułk znalazł się w 1 Brygadzie 3 Dywizji Piechoty.
Czwartacy byli ulubieńcami Wielkiego Księcia Konstantego. Słynęli ze swoich żartów i figli, których doświadczył sam Konstanty, na przykład ukradli mu płaszcz podbity norkami.
Żołnierze Pułku Pułkiem dowodzili: pułkownik Ignacy Mycielski, pułkownik Ludwik Bogusławski (od 1818 z przerwą w 1819 i 1820), podpułkownik Wit Czajkowski (od 18 marca 1831, ciężko ranny), podpułkownik Stanisław Kindler (od 17 kwietnia, ciężko ranny), podpułkownik Klemens Jurski (od 22 kwietnia), podpułkownik Kazimierz Majewski (dowódca od 20 czerwca, zmarł z ran 12 września, grób znajduje się w Pomiechówku koło Warszawy), podpułkownik Józef Tadeusz Borzęcki (od 22 września), major Józef Święcicki (ostatni dowódca Pułku po internowaniu w Prusach;