Ordynariusz płocki mianował go kanonikiem honorowym. W 1936 był dziekanem Wydziału Teologicznego UJK.. We wrześniu 1937 został mianowany profesorem zwyczajnym Historii Kościoła w Polsce i na Rusi UJK. W 1937 otrzymał nominację na prałata papieskiego.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939, wyjechał ze Lwowa do Warszawy. W 1943 wyjechał na zaproszenie biskupa Czesława Kaczmarka byłego ucznia z okresu płockiego, do Kielc. Biskup kielecki mianował go profesorem seminarium diecezjalnego. W Kielcach prowadził tajne kursy uniwersyteckie. W latach 1945—1947 wykładał historię Kościoła w charakterze zastępcy profesora na Uniwersytecie Warszawskim. Był również katechetą w Liceum im. gen. Sowińskiego w Warszawie.
W sierpniu 1947 przeniósł się na Dolny Śląsk, gdzie był proboszczem parafii w Szczawnie-Zdroju. W okresie od lutego 1948 do 1952 wykładał historię Kościoła w seminarium wrocławskim. Uniwersytet Wrocławski powołał go na wykładowcę nauk pomocniczych historii na Wydziale Humanistycznym mimo tego, że w 1949 przesłało Ministerstwo Oświaty ks. Umińskiemu dekret o przejściu jego na emeryturę z dniem 1 października 1948. Jako motyw podano stan nieczynny profesora poza przepisami prawem normy, czyli że nie zajmował żadnej katedry Ostatnie lata życia swego poświęcił ks.