W Su-17 i MiG-27 jest to aparatura Wjuga (mogąca także programować pociski Ch-27 i Ch-25MP), w Mig-25BM wykorzystywana jest aparatura Sycz-M wchodząca w skład systemu Jaguar, a Su-24M używa aparatury Ł-081 Fantasmagoria (występuje ona w trzech odmianach działających w różnych pasmach).
Ch-58 jest przenoszona na belkach katapultowych AKU-58 zamocowanych do węzłów uzbrojenia. Rakieta jest zrzucana z belki z wyłączonym silnikiem, którego uruchomienie następuje w bezpiecznej odległości od nosiciela. Po uruchomieniu silnika rakieta wznosi się na pułap zapewniający osiągnięcie maksymalnego zasięgu, po czym zaczyna nurkowanie w kierunku celu. Pocisk wyposażony jest w układ zapamiętujący położenie celu, dzięki czemu przerwanie przez cel emisji promieniowania elektromagnetycznego nie pozwala uniknąć trafienia. Według deklaracji producenta istnieje 80% prawdopodobieństwo trafienia w okrąg o promieniu 20 m od pracującej stacji radarowej.
thumb|Ch-58USzKE W ZSRR eksploatowano rakietę w wersjach Ch-58 i zmodernizowanej Ch-58U. Ich wersje eksportowe miały oznaczenia odpowiednio Ch-58E i Ch-58UE. W latach 90. ujawniono wersję Ch-58A wyposażoną w aktywną głowicę radiolokacyjną, przeznaczoną do zwalczania celów nawodnych. Wersja ta prawdopodobnie nie jest produkowana seryjnie.