System zaprojektowano do zwalczania pocisków balistycznych takich jak Scud i irański Shahab 3. Pierwszą baterię rozmieszczono w 2000 roku w bazie lotniczej Palmachim, a drugą w 2002 roku w pobliżu Hajfy. Koszt jednej baterii szacowano na około 170 mln dolarów.
Konstrukcja Chec 2 jest pociskiem dwustopniowym na paliwo stałe, osiągającym prędkość do Mach 9. Ma 6,95 m długości i 800 mm średnicy, a jego masa startowa wynosi 1300 kg. Człon bojowy z usterzeniem przenosi kierunkową głowicę odłamkowo-burzącą, która w razie chybienia detonuje w odległości 40 do 50 m od celu, ogniskując wybuch w kierunku wskazanym przez układ samonaprowadzania. Pocisk ma dwa układy samonaprowadzania: aktywny radarowy oraz produkowany w Stanach Zjednoczonych termowizyjny.
W skład systemu wchodzą wyrzutnie mieszczące po sześć pocisków, radar EL/M-2080 „Green Pine” o zasięgu wykrywania około 500 km, centrum kierowania ogniem „Hazelnut Tree” oraz centrum zarządzania walką „Citron Tree”. System śledzi i zwalcza do 14 celów jednocześnie, przechwytując je w odległości do 100 km i na wysokości do 50 km.