W Sankt Petersburgu działał w antybolszewickim podziemnym ruchu. We wrześniu wstąpił do wojsk białych, obejmując dowództwo kompanii, a następnie zostając zastępcą dowódcy oddziału oficerskiego. W czasie walk z bolszewikami został ranny. W czerwcu 1919 r. awansował na podpułkownika, a w październiku na pułkownika. Od kwietnia tego roku dowodził pułkiem Kozaków Woroneskich, od maja – batalionem starobielskim, a od października – 3 Samodzielną Brygadą. W marcu 1920 r. zachorował na tyfus i został przewieziony do Noworosyjska, gdzie dostał się do niewoli bolszewickiej. Udało mu się oszukać bolszewików, że jest szeregowcem i po krótkim czasie wyszedł na wolność.
Powrócił na Łotwę, gdzie wstąpił do armii łotewskiej, dostając 30 października 1920 r. stopień kapitana. Służył jako dowódca kompanii, a następnie batalionu w 1 Pułku Strzeleckim Dywizji Granicznej. W 1922 r. przeszedł do 10 Pułku Piechoty w Aizpute, będąc dowódcą batalionu, intendentem i szefem sztabu. W 1925 r. awansował na podpułkownika. Od listopada 1939 r. dowodził batalionem w 11 Pułku Piechoty w Dobele, a od lipca 1940 r. był zastępcą dowódcy 7 Pułku Piechoty w Siguldzie. Po aneksji Łotwy przez ZSRR pozostał w służbie wojskowej, obejmując we wrześniu funkcję zastępcy dowódcy 285 Pułku Strzeleckiego.