W 1308 roku biskup kamieński wspomniał o swoim zamku w Karlinie, będącym niewielkim, drewnianym grodem w widłach dwóch rzek – Parsęty i Radwi. W 1372 roku postanowiono przenieść siedzibę biskupstwa z Kamienia do Karlina, w tym celu rozpoczynając budowę zamku obronnego. Na ten cel biskup Filip von Rehberg pożyczył od rady miejskiej Słupska kwotę 350 grzywien. On też w 1385 roku nadał osadzie Karlino prawa miejskie na prawie lubeckim oraz ustanowił herb i pieczęć miejską.
W roku 1409 książę słupski Bogusław VIII zaatakował zamek i złupił miasto w czasie swego sporu z biskupem kamieńskim. Ponowne zniszczenia miały miejsce w 1481, dokonali ich mieszczanie koszalińscy, którzy zbuntowali się przeciwko biskupowi. W 1500 dawne przywileje Karlina zostały zatwierdzone.
thumb|left|Panorama Karlina na Wielkiej Mapie Księstwa Pomorskiego Eilerta Lübbena z l. 1610–1618 W 1544 Karlino zostało włączone do księstwa pomorskiego. Wojna trzydziestoletnia (1618–1648) przerwała rozwój, powodując stagnację Karlina na prawie 100 lat. W 1643 r. wojska Świętego Cesarstwa Rzymskiego spaliły 24 domy. Od 1653 r. pod panowaniem brandenbursko-pruskim, dzieliło losy polityczne Pomorza Zachodniego (zgermanizowana nazwa ). W 1699 r.