Grafé w prawie ateńskim Skarga obywatelska (gr. grafé dosł. „pismo”), w przeciwieństwie do skargi prywatnej (díke), służyła wszczynaniu postępowania karnego w sprawach przestępstw bezpośrednio zagrażających interesom państwa. Grafé była skierowana wyłącznie na ukaranie sprawcy – oskarżyciel w zasadzie nie otrzymywał z majątku skazanego żadnego odszkodowania czy zadośćuczynienia. Wyjątkiem były tu przestępstwa skarbowe, przy których osoba występująca z grafé otrzymywała część skonfiskowanego mienia.
Występujący ze skargą miał obowiązek popierać ją do końca postępowania. Nie mógł odstąpić od oskarżenia, jak to miało miejsce w wypadku skarg prywatnych. Wiązało się to również z odpowiedzialnością karną oskarżycieli w wypadku stwierdzenia świadomego fałszywego oskarżenia. Jeżeli nie było żadnych podstaw do wniesienia grafé, ale fałszywe oskarżenie nie było świadome, wówczas skarżący podlegał jedynie karze grzywny i pozbawienia prawa do wnoszenia skarg obywatelskich. Oskarżyciel był wolny jeżeli przynajmniej 1/5 składu orzekającego uznała, że miał on podstawy do wniesienia skargi.
Niekiedy Zgromadzenie Ludowe (Eklezja) powoływało spośród obywateli oskarżyciela, który podejmował sprawy z urzędu.