W owych czasach Księstwo Siedmiogrodu było krajem zależnym od swoich potężnych sąsiadów: Turcji osmańskiej, która po podbiciu w XVI w. prawie całych Węgier niezmiennie uważała Siedmiogród za swe lenno oraz Austrii Habsburgów, którzy dzierżąc tytuł króla Węgier uważali Siedmiogród za swe utracone dziedzictwo. Mimo to kolejni władcy Siedmiogrodu balansując pomiędzy Austrią i Turcją próbowali prowadzić politykę pozwalającą im zachować mniejszą lub większą niezależność.
Po śmierci popieranego przez Turcję Gabora Bethlena (zm. 15 listopada 1629) władzę w Siedmiogrodzie objęła wdowa po nim, Katarzyna Brandenburska. W następnym roku doszło do zwołania sejmu elekcyjnego, na którym 29 listopada 1630 księciem Siedmiogrodu wybrano Jerzego Rakoczego. Nowy władca musiał się borykać z opozycją skupioną wokół Stefana Bethlena, brata Gabora, którego sułtan turecki początkowo desygnował na księcia. Mimo poparcia Turcji dla Stefana Bethlena, Jerzy Rakoczy pokonał rywala, następnie poszedł w ślady swego poprzednika i uzyskał przychylność oraz poparcie sułtana. Mając zapewniony spokój ze strony Turcji, Jerzy Rakoczy skierował swe wysiłki na podporządkowanie Wołoszczyzny i Mołdawii. Wpierw Jerzy Rakoczy w 1633 r.