thumb|Wnętrze skarbca w 1883 roku, według obrazu Saturnina Świerzyńskiego Skarbiec Katedralny na Wawelu – budynek wchodzący w skład zespołu archikatedralnego bazyliki wawelskiej, mieszczący wewnątrz zabytkowe utensilia, paramenty liturgiczne, regalia, klejnoty i pamiątki historyczne.
Dzieje Skarbiec katedralny już od średniowiecza wzbogacał się o rozmaite przedmioty, będące cennymi dziełami sztuki, darowanymi przez nie tylko działającą przy katedrze kapitułę, lecz także kolejnych biskupów lub władców. O bogactwie skarbca i jego klejnotach świadczą zachowane inwentarze. Najstarszy z nich spisano w 1101 z inicjatywy biskupa Czasława. Uwzględniono tu 303 dzieła, w tym vasa sacra (kielichy) i vasa non sacra (krzyże, relikwiarze, wiszące świeczniki, kandelabry). Kolejny inwentarz spisano za biskupa Maurusa w 1110, a uwzględniono w nim także zbiory biblioteki katedralnej. Następna wzmianka, z 1262, uwzględnia sześć kielichów, w tym jeden ze złota. Do założenia za czasów Władysława Łokietka skarbca koronnego insygnia królewskie mieściły się w skarbcu katedralnym. Od 1453, za czasów biskupa Zbigniewa Oleśnickiego, realizowano statut, w którym każdy pełniący funkcję biskupią miał uposażyć katedrę w złoty kielich. Nieznana jest pierwotna lokalizacja skarbca katedralnego.