W 1928 rozpoczął działalność dyplomatyczną, stając się członkiem kanadyjskiej delegacji wojskowej na konferencje rozbrojeniowe pod auspicjami Ligi Narodów. W 1931 wyjechał na placówkę do Londynu, gdzie został szefem gabinetu kanadyjskiego wysokiego komisarza. W latach 1939–1940 był ministrem pełnomocnym we Francji, a po ewakuacji rządu paryskiego wrócił do Londynu, gdzie został akredytowany jako ambasador przy większości przebywających tam rządów emigracyjnych. W 1941 powrócił do Quebecu i objął dowództwo wszystkich wojsk stacjonujących w tej prowincji. Rok później odebrał nominację generalską. Dał się wówczas poznać jako promotor równouprawnienia w armii obu języków urzędowych Kanady (angielskiego i francuskiego).
W 1944 został pierwszym w historii kanadyjskim ambasadorem we Francji. W czasie swojej dziewięcioletniej kadencji wypełniał też dodatkowe zadania, m.in. był delegatem rządu kanadyjskiego na paryską konferencję pokojową w 1947. W 1953 przeszedł na emeryturę i wrócił do Montrealu, gdzie pełnił wiele stanowisk w biznesie. W 1959 znów zajął się jednak życiem publicznym i objął stanowisko gubernatora generalnego, które pełnił aż do swej śmierci.
Rodzina Był żonaty z Pauliną Vanier, z którą miał pięcioro dzieci.