Opublikowana w 1946 r. powieść Bleikeplassen (Bladość) zawiera wiele elementów typowych dla powojennych dzieł Vesaasa: minimum akcji zewnętrznej, po mistrzowsku przedstawiony wgląd wewnątrz siebie, ostrożnie zintegrowany symbolizm oraz język sprawiający wrażenie trochę lirycznego. Protagonista Johan Tander oddala się od swojej żony, by być bliżej młodej dziewczyny, która jednak utrzymuje kontakty z pewnym znienawidzonym przez Tandera mężczyzną. Żona Tandera, próbując ratować swoje małżeństwo (oraz swojego męża), zapisuje pewnego dnia na murze zdanie: „Johan Tander nikogo nie obchodzi”. Doprowadza to jednak tylko do powstania u Tandera kolejnego poczucia niepewności i otwartej nienawiści do samego siebie. Stopniowo jednak mężczyzna pojmuje, choć może się to okazać za późno, że działanie jego żony wynikało z troski o niego.
Przepełniona strachem atmosfera po zbombardowaniu Hiroszimy wzbudziła w Vesaasie refleksje, które zawarł on w przypowieści alegorycznej Signalet (Sygnał) z 1950 r. Grupa podróżnych oczekuje na dworcu na sygnał do odjazdu pociągu, który jednak nie następuje. Nikt nie zna przyczyn opóźnienia.