Proces Fedaka i innych ukraińskich działaczy, których oskarżono o zorganizowanie zamachu, toczył się przed sądem okręgowym we Lwowie w październiku i listopadzie 1922 roku. W czasie śledztwa i procesu Fedak zaprzeczał jakoby miał zamiar zabić Piłsudskiego; twierdził, że celem zamachu był wojewoda Grabowski. Ostatecznie wyrokiem z 18 listopada 1922 roku został uznany winnym usiłowania zabójstwa wojewody i skazany na karę sześciu lat pozbawienia wolności. W tym samym procesie skazano jeszcze pięciu Ukraińców, wszystkim jednak zaliczono na poczet zasądzonych kar czas pobytu w areszcie śledczym (4 stycznia 1923 roku zostali oni zwolnieni za kaucją z lwowskiego więzienia przy ulicy Stefana Batorego). Według wspomnień żony marszałka, Piłsudski skutecznie zabiegał o łagodny wymiar kary dla FedakaAleksandra Piłsudska, Wspomnienia, s. 241; cyt. za: Bohdan Urbankowski, Józef Piłsudski. Marzyciel i strateg, Warszawa 1997, t. 2, s. 592..
Bardzo szybko na mocy amnestii wyrok Fedaka został zmniejszony o jedną trzecią.