Z definicji podwójne okrążenie prowadzi do tego, że armia atakująca staje naprzeciw wroga od przodu, z obu flanek i od tyłu. Jeśli siły atakujące połączą się na tyłach wroga, to wówczas możemy mówić o pełnym okrążeniu. Takie bitwy często kończą się kapitulacją lub zniszczeniem wrogich wojsk, pomimo że otoczone oddziały mogą próbować przełamania, atakując okrążających od środka w celu wyjścia z osaczenia. Ponadto przyjazne, zewnętrzne oddziały mogą atakować z zewnątrz, by otworzyć ścieżkę ucieczki dla otoczonych wojsk.
W bitwie pod Kannami zastosowano podwójne okrążenie, które jest postrzegane przez historyków wojskowości jako jeden z najwspanialszych manewrów bitewnych i jest przytaczane jako pierwsze, pomyślne zastosowanie tego manewru, które zostało szczegółowo odnotowane.The complete book of military science, abridged. Dostęp: 25 marca 2006. Odmiany tego manewru były również później skutecznie stosowane przez Chalida ibn al-Walida przeciwko przeważającym liczebnie siłom perskiej dynastii Sasanidów w bitwie pod Walają, w 633 r. n.e., chociaż Khalid opracował swoją wersję niezależnie od dokonań Hannibala.A.I. Akram (1970). The Sword of Allah: Khalid bin al-Waleed, His Life and Campaigns, Nat. Publishing House. Rawalpindi. .
Zobacz też okrążenie oskrzydlenie
Przypisy
Manewr okrążający