W październiku 1939 r. wypuszczono go na wolność. Został starszym instruktorem Akademii Sztabu Generalnego. Po najeździe Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r., objął w lipcu funkcję szefa sztabu 19 Armii. 19 września awansował do stopnia generała majora. 24 października dostał się do niewoli niemieckiej w rejonie Wiaźmy. Podczas pobytu w oflagu podjął kolaborację z Niemcami. Od kwietnia 1942 r. brał udział w kursach propagandowych, a w lipcu został zastępcą komendanta kursów w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Na pocz. 1943 r. został przeniesiony do oddziału propagandy Głównego Dowództwa Wehrmachtu (OKW). Stał się jednym z najbliższych współpracowników gen. Andrieja Własowa. W kwietniu tego roku wziął udział w 1 Antybolszewickiej Konferencji Jeńców Dowódców i Żołnierzy Armii Czerwonej, którzy wstąpili w Szeregi Rosyjskiego Ruchu Wyzwoleńczego, która odbyła się w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie. Latem 1943 r. prowadził kontakty z rosyjską emigracją w Paryżu. Następnie dowodził grupami propagandowymi Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) na Zachodzie. W listopadzie 1944 r. wstąpił do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR), zostając członkiem jego prezydium. Jednocześnie sprawował funkcję szefa organizacyjnego wydziału KONR. Pod koniec kwietnia 1945 r. poddał się Amerykanom, którzy 25 marca 1946 r.