W 1939 jako oficer rezerwy 8 pułk ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego brał udział w kampanii wrześniowej w ramach Armii „Kraków”. Wzięty do niewoli pod Rawą Ruską, dzięki staraniom żony uniknął oflagu i wrócił do Klimontowa. Od początku okupacji był związany z ruchem oporu (ZWZ i AK). Gdy pod koniec lipca 1944 roku na terenie Okręgu Krakowskiego AK została sformowana Krakowska Brygada Kawalerii Zmotoryzowanej AK pełnił w niej funkcję szefa intendentury. Tadeusz Dziedzicki pełnił też funkcję oficera gospodarczego w placówce „Kura” (Klimontów), a dwór w Klimontowie pełnił funkcje konspiracyjnej „meliny”. Jadwiga Dziedzicka była dowódcą sekcji sanitarnej placówki. Ukrywali się tu między innymi rtm. Jerzy Jasielski ps. Jawa, mjr Janusz Skorwad ps. Dąb. Podporucznik był też podkwatermistrzem Inspektoratu „Maria”.
W październiku 1944 został aresztowany przez gestapo i przewieziony do więzienia w Miechowie. Skąd był wykupiony przy pomocy sąsiadów. Przez pewien czas ukrywał się. W styczniu 1945 zaraz po wkroczeniu wojsk sowieckich, NKWD aresztowało Dziedzickiego wraz z grupą żołnierzy i oficerów AK i uwięziło w Krakowie w więzieniu na Montelupich.