W latach 1950–1954 był kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem przy Katedrze Nauki o Państwie i Prawie, a następnie Podstaw Marksizmu-Leninizmu oraz Filozofii WSE w Krakowie. Od 5 listopada 1951 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił m.in. funkcję członka Komitetu Uczelnianego PZPR WSE w Krakowie. W 1954 został skierowany na okres 9 miesięcy do pracy w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. W późniejszym czasie docent we wspomnianej uczelni; w 1958 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych, a w 1962 habilitował się. Kierownik Katedry Filozofii i Zakładu Filozofii i Socjologii (1962–1972), kierownik Punktu Konsultacyjnego w Lublinie (1959–1962). W latach 1964–1968 dziekan Wydziału Produkcji i Obrotu Towarowego w WSE oraz kierownik Zakładu Socjologii Politycznej na UJ. W okresie marzec 1968 – wrzesień 1971 był delegowany do pracy w służbie zagranicznej na stanowisko ministra pełnomocnego w Stałym Przedstawicielstwie PRL przy ONZ w Nowym Jorku. Po powrocie do kraju, do 1980 kierował Instytutem Międzynarodowych Stosunków Społeczno-Ekonomicznych w WSE. Uchwałą z 12 lutego 1972 Rada Państwa przyznała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Od 1972 do 1974 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.